Voor een groot publiek en in een uitstekende ambiance heeft Duinwijck voor het eerst sinds 2011 de finale van de play-offs bereikt. Tegenstander Almere was met een bus vol supporters naar Haarlem afgereisd en deed zo zeker qua sfeer en herrie een flinke duit in het zakje op deze geslaagde avond. Nadat een paar mensen die zich dit seizoen buitengewoon hebben ingespannen om team 1 te faciliteren een bloemetje hadden gekregen, konden we van start.

Duinwijck had om de finale te bereiken 4 punten nodig, na de 3-5 winst in Almere, eerder in de week. En het ging voortvarend van start, toen Jerry Natenstedt en Iikka Heino – in tegenstelling tot de heenwedstrijd – de herendubbel wonnen. Toen ook de damesdubbel in 2 sets naar Duinwijck ging, merkte iemand op dat het nu 7-3 stond over twee wedstrijden en dat de finale toch wel erg dicht in de buurt kwam.

Daar dacht men bij Qontent Almere anders over. Justin Teeuwen speelde een solide partij tegen Anton Kaisti en won de derde set eigenlijk vrij gladjes. Bovendien ging dat deze keer zonder de provocerende fratsen van de heenwedstrijd en daarmee schoten de bewondering en de gunfactor ook meteen omhoog. Op de naastgelegen baan was de single tussen Dorien Lups en Tamara van der Hoeven er wederom eentje met meerdere gezichten. Uiteindelijk was het Tamara die in de derde set duidelijk de overhand kreeg en zo de stand op 2-2 bracht. Het ‘momentum’ was nu naar Almere verschoven en de tribune met hun fans liet zich duidelijk horen.

Het was voor Duinwijck wel even slikken. Dit waren twee wedstrijden die in de heenwedstrijd nog gewonnen waren, dus de druk op de andere twee singles was groot. Gelukkig voor ons verliep de single tussen Iikka Heino en Stephan Branderhorst heel anders dan de eerdere editie. Iikka speelde uitstekend en won vrij gladjes in twee sets. Ondertussen speelde Akvile Stapusaityte op de baan ernaast tegen Manon Sibbald. Duinwijck 1 leunt al jaren op Akvile, en ze blijft gewoon leveren. Manon speelde een prima partij, maar nadat een fantastisch lange rally op 14-14 in de tweede set ietwat gelukkig door Akvile werd gewonnen was de kaars bij de dame van Almere uit. Akvile maakte de laatste 6 punten en het Duinwijckfeest kon beginnen.

Het waren twee fantastische wedstrijden in deze halve finale. Er zullen zondag flink wat mensen met een piep in de oren wakker zijn geworden van de herrie, en enkele anderen zullen geen stem meer hebben gehad. Ook de Almere-fans hebben zich geroerd en zij kunnen ondanks de nederlaag trots zijn op hun jonge team. Na de 18 vrij tamme reguliere competitiewedstrijden waren deze wedstrijden een mooie apotheose van dit seizoen.

Er ligt voor de bond en het aanstaande eredivisie-overleg wat ons betreft een uitdaging om te zorgen dat de eredivisie wat meer van dit soort spanningsmomenten –waar publiek graag op af komt- krijgt, wellicht ook voor meer teams dan alleen de bovenste vier. Nu moeten we het als club doen met 9 thuiswedstrijden waarin vaak weinig op het spel staat, en als de belangen wél aanwezig zijn –zoals nu-, zijn we na 6 potjes klaar. De dubbele ontmoeting tussen Amersfoort en DKC heeft ook laten zien dat er veel publiek op de been kan komen, mits er maar iets op het spel staat. We zijn er van overtuigd dat die supporterspotentie bij veel meer clubs aanwezig is, alleen krijgen veel verenigingen nooit de kans om dit soort alles-of-niets-wedstrijden te spelen. Nogmaals: een uitdaging voor het aanstaande eredivisie-overleg.

We feliciteren DKC van harte met het de winst tegen Amersfoort en we kijken er naar uit om ze te treffen in de finale in Den Bosch! Uiteindelijk spelen de nummers 1 en 2 van de reguliere competitie de finale tegen elkaar, dus daar is niets aan gestolen.

Dinsdagavond vergadert het bestuur van Duinwijck en woensdag zullen we met een bus/entree-combinatie-aanbod naar alle leden komen voor de finale op zaterdag 21 februari. Blokkeer die dag dus vast in je agenda, meer info volgt woensdag!

Voor foto’s van de avond zie de Facebook pagina van PhotoSet